مروری بر روش های سناریونویسی مکانی و غیرمکانی در برنامه ریزی کاربری زمین

نوع مقاله: سایر موارد

نویسنده

دانشکده محیط زیست، دانشگاه بیرجند

چکیده

مدیریت کاربری‌‌های زمین نیازمند آگاهی از تغییرات گذشته، برنامه‌‌ریزی فعلی و تصمیمات مربوط به جهت توسعه‌‌های آینده است. سناریوها، توصیف شماری از شرایط محتمل آینده مبتنی بر فضای فکری تصمیم‌‌گیران در فرآیند سناریونگاری هستند. بکارگیری برنامه‌‌ریزی سناریومبنا در کاربری زمین باعث ایجاد آینده‌‌های محتمل در سرزمین می‌گردد. این نوع برنامه‌‌ریزی را بخشی از برنامه‌‌ریزی راهبردی تعریف کرده‌اند که با تکنولوژی و ابزارها عدم قطعیت‌‌های آینده را مدیریت می‌کند. توسعه سناریوهای کاربری زمین به عوامل زیادی نظیر شرایط طبیعی، قوانین، اقتصاد و جمعیت‌شناسی وابسته است. در این مقاله روش‌‌های مختلف برنامه‌‌ریزی سناریومبنا، در دو دسته مکانی و غیرمکانی مورد بررسی قرار گرفته است. تحلیل روش‌شناسی هر دسته نشان می‌دهد، مطالعات غیرمکانی، به پیروی از مکاتب سناریونویسی ساختارمندتر هستند. مطالعات سناریونویسی مکانی قابلیت نمایش صریح مکانی سناریوها را دارا هستند و اطلاعات مورد نیاز درباره جایی که در حال تغییر است فراهم می-کنند. هرچند در مطالعات مکانی نوعی هرج‌و‌مرج روش‌شناسی وجود دارد، اما توسعه ساختارمند روش‌شناسی مکانی با برقراری ارتباط بین دو دسته، راهکاری سودمند در سناریونویسی کاربری زمین خواهد بود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات